Nvidia.
Dat was hét chipverhaal van de afgelopen jaren.
AI-datacenters.
Blackwell.
Miljardenorders.
Jensen Huang.
Een beurswaarde van biljoenen dollars.
Maar wie op 1 januari 2026 moest kiezen tussen Nvidia en Intel, kreeg achteraf een nogal bizarre uitkomst.
Nvidia steeg dit jaar ongeveer:
21%.
Intel?
Ongeveer:
233%.
Oftewel:
het aandeel Intel steeg dit jaar ruim elf keer zo hard.
[stock_market_widget type=”chart” template=”line” assets=”INTC” range=”2y” interval=”1d” price_field=”close” border_width=”3″ tension=”0.5″ line_color=”orange” range_selector=”true” axes=”true” cursor=”true” api=”yf”]Nog geen twee jaar geleden werd Intel door veel beleggers behandeld alsof het bedrijf technologisch vrijwel was afgeschreven.
AMD pakte marktaandeel.
Nvidia domineerde AI.
TSMC liep technologisch voorop.
Apple dumpte Intel-chips uit zijn Macs.
De fabrieken kostten miljarden.
De vrije kasstroom verdampte.
En beleggers vroegen zich serieus af of Intel ooit nog een relevant groeibedrijf zou worden.
Nu is het aandeel meer dan verdrievoudigd.
En misschien nog opvallender:
de onderliggende cijfers beginnen voor het eerst daadwerkelijk mee te werken.
Intel groeide afgelopen kwartaal harder dan in vijftien jaar
Dit is waarschijnlijk het belangrijkste cijfer in het hele verhaal.
Intel behaalde in het tweede kwartaal een omzet van:
$16,1 miljard.
Een jaar eerder was dat $12,9 miljard.
Groei:
25%.
Volgens Intel was dat de sterkste omzetgroei van het bedrijf in meer dan:
vijftien jaar.
Dat is nogal een omslag.
Dit was jarenlang een onderneming waarbij beleggers vooral naar krimpende omzet, marktaandeelverlies en enorme investeringen keken.
Nu groeit de omzet ineens met 25%.
En die groei komt niet alleen doordat er een paar extra laptops worden verkocht.
Dit onderdeel groeide zelfs 59%
De Data Center & AI-divisie behaalde een kwartaalomzet van:
$6,3 miljard.
Groei:
59%.
Dat cijfer springt eruit.
Want jarenlang leek het AI-verhaal vrijwel volledig om GPU’s te draaien.
Nvidia verkocht de accelerators.
AMD probeerde terrein te winnen.
En Intel leek er nauwelijks tussen te komen.
Maar een AI-datacenter bestaat niet uitsluitend uit GPU’s.
Naast accelerators zijn nog altijd CPU’s nodig.
Servers moeten data voorbereiden.
Workloads coördineren.
Netwerken aansturen.
Geheugen beheren.
Beveiliging uitvoeren.
En steeds meer AI-inference workloads blijken juist interessant voor traditionele processors.
Daar begint Intel opnieuw een rol te spelen.
De ironie: Nvidia helpt Intel nu zelf
Dit maakt de situatie misschien nog vreemder.
Nvidia investeerde zelf:
$5 miljard in Intel.
Het bedrijf kocht ruim 214 miljoen Intel-aandelen tegen $23,28 per stuk.
Dat alleen al lijkt achteraf bijna absurd.
Intel noteert inmiddels rond:
$123.
De aandelen die Nvidia voor $5 miljard kocht, vertegenwoordigen tegen die koers theoretisch meer dan:
$26 miljard.
Nvidia heeft dus niet alleen geprofiteerd van de AI-boom.
Het heeft ook een gigantische papieren winst opgebouwd op een belang in één van de bedrijven die jarenlang als technologische verliezer werd gezien.
Maar die investering ging verder dan alleen geld.
Intel en Nvidia werken steeds nauwer samen.
Intel’s Xeon-processors worden gebruikt naast Nvidia’s AI-systemen.
En precies daardoor ontstaat iets dat een paar jaar geleden bijna ondenkbaar leek:
Nvidia heeft er zelf belang bij dat Intel relevant blijft.
Intel heeft iets wat Nvidia helemaal niet bezit
Een chip ontwerpen is één ding.
Een chip daadwerkelijk produceren is iets anders.
Nvidia bezit geen eigen grootschalige geavanceerde chipfabrieken.
AMD evenmin.
Apple ook niet.
Qualcomm niet.
Broadcom niet.
Veel van de grootste chipbedrijven ter wereld zijn afhankelijk van externe producenten.
Vooral:
TSMC.
Intel vormt daarop een enorme uitzondering.
Het bedrijf ontwerpt chips.
Maar bezit tegelijkertijd een wereldwijd netwerk van fabs.
Dat werd jarenlang gezien als een nadeel.
Fabrieken zijn duur.
Extreem duur.
Ze vereisen tientallen miljarden dollars aan investeringen.
Nieuwe productieprocessen kunnen mislukken.
Yields kunnen tegenvallen.
Machines kunnen onderbenut blijven.
Maar de AI-boom verandert plotseling de manier waarop beleggers naar die fabrieken kijken.
Want de vraag naar geavanceerde chips is gigantisch.
En productiecapaciteit is schaars.
Intel bezit dus ineens iets wat technologisch strategisch bijzonder waardevol kan worden.
En Foundry groeit nu 31%
Intel Foundry behaalde afgelopen kwartaal een omzet van:
$5,8 miljard.
Groei:
31%.
Een groot gedeelte daarvan bestaat nog uit productie voor Intel zelf.
Dat moet duidelijk worden gezegd.
Intel Foundry is nog lang niet hetzelfde als TSMC.
Maar de richting verandert.
18A wordt opgeschaald.
18A-P zit inmiddels in risk production.
Intel heeft zijn volgende generatie serverprocessor Xeon 6+ op 18A gebouwd.
En een deel van de Core Ultra Series 3-productie draait inmiddels op dezelfde geavanceerde technologie.
Intel gebruikt daarbij zelfs ASML’s nieuwste High-NA EUV-machines.
Daarmee probeert Intel iets terug te krijgen wat het jarenlang kwijt was:
technologisch productieleiderschap.
Dit ene stukje technologie kan miljarden waard zijn
18A introduceert twee belangrijke innovaties:
RibbonFET.
En PowerVia.
RibbonFET is Intel’s versie van gate-all-around transistorarchitectuur.
PowerVia brengt de stroomvoorziening naar de achterkant van de chip.
Dat klinkt technisch.
Maar de economische gedachte is eenvoudig.
Transistors moeten steeds dichter op elkaar.
Chips moeten sneller.
En tegelijkertijd minder energie gebruiken.
Iedere procent verbetering telt.
Want voor een hyperscaler die miljarden dollars aan AI-servers koopt, kan een paar procent lager energieverbruik over miljoenen chips enorme bedragen besparen.
Als Intel’s productieproces daadwerkelijk competitief blijkt, kan dat klanten aantrekken die jarenlang vrijwel automatisch bij TSMC terechtkwamen.
En daar wordt het verhaal pas echt groot.
Stel dat Apple terugkomt
De ironie zou bijna compleet zijn.
Apple dumpte Intel-processors uit de Mac en stapte over op eigen chips.
Die chips worden geproduceerd door TSMC.
Maar ondertussen ontstaat een scenario waarin Apple in de toekomst misschien opnieuw klant van Intel kan worden.
Niet omdat Apple weer Intel-processors nodig heeft.
Maar omdat Intel mogelijk:
Apple-chips kan produceren.
Intel hoeft dus niet per se Apple’s chipdesignbusiness terug te winnen.
Het hoeft alleen een gedeelte van de productie binnen te halen.
Voor Apple kan dat aantrekkelijk zijn.
Het bedrijf is zeer afhankelijk van TSMC.
Tegelijkertijd neemt de vraag naar TSMC-capaciteit door AI enorm toe.
Extra hoogwaardige productiecapaciteit in de Verenigde Staten kan daarom strategisch interessant zijn.
Een mogelijke samenwerking bevindt zich nog in ontwikkeling en grootschalige productie zou jaren kunnen duren.
Maar alleen al dat deze discussie serieus wordt gevoerd, zegt veel over hoe snel Intel’s positie is veranderd.
De Amerikaanse overheid heeft eveneens miljarden ingezet
Intel heeft daarnaast een uitzonderlijke aandeelhouder gekregen:
de Amerikaanse overheid.
De overheid verwierf ongeveer een belang van 10% in het bedrijf als onderdeel van steun voor binnenlandse chipproductie.
Daarmee werd miljardenkapitaal aan Intel gekoppeld.
De gedachte daarachter is eenvoudig.
Geavanceerde chips zijn niet langer alleen consumentenelektronica.
Ze zijn strategische infrastructuur.
AI.
Datacenters.
Defensie.
Telecommunicatie.
Industriële automatisering.
Vrijwel alles draait uiteindelijk op halfgeleiders.
En een groot gedeelte van ‘s werelds meest geavanceerde chipproductie bevindt zich in Azië.
Intel is daardoor één van de weinige ondernemingen die op enorme schaal geavanceerde productie in de Verenigde Staten kan opbouwen.
Dat geeft het bedrijf een strategische positie die moeilijk alleen in een normale koers-winstverhouding te vangen is.
Maar vergeet de normale processorbusiness niet
Het comebackverhaal draait niet uitsluitend om fabrieken.
Intel Products behaalde afgelopen kwartaal een omzet van:
$15,1 miljard.
Groei:
28%.
De traditionele clientbusiness groeide met:
13%.
En Data Center & AI dus met:
59%.
Dat betekent dat Intel niet uitsluitend miljarden pompt in een futuristische foundrydroom.
De bestaande productbusiness zelf begint opnieuw hard te groeien.
Vooral dat laatste maakt het verhaal veel geloofwaardiger.
Want een fabriek zonder voldoende vraag is gewoon een extreem duur gebouw.
Intel heeft sterke producten nodig om de fabrieken te vullen terwijl externe klanten langzaam worden binnengehaald.
En dan gebeurt er iets met de marges
De brutomarge bedroeg een jaar geleden:
27,5%.
Nu:
40,4%.
Een verbetering van bijna:
13 procentpunt.
Op aangepaste basis kwam de brutomarge zelfs uit op:
41,8%.
Dat is misschien wel één van de belangrijkste tekenen van herstel.
Want Intel’s probleem was jarenlang niet alleen omzetgroei.
Het waren de marges.
Nieuwe productieprocessen waren duur.
Fabrieken draaiden onvoldoende efficiënt.
Concurrentie drukte prijzen.
En tegelijkertijd moesten miljarden in nieuwe capaciteit worden geïnvesteerd.
Wanneer yields verbeteren en fabrieken voller draaien, ontstaat enorme operationele hefboom.
De machines staan er toch.
De fabrieken zijn toch gebouwd.
Wanneer vervolgens veel meer goede chips van dezelfde wafer komen, kan winstgevendheid razendsnel verbeteren.
Van miljardenverlies naar operationele winst
Een jaar geleden rapporteerde Intel nog een GAAP-operationeel verlies van:
$3,2 miljard.
Afgelopen kwartaal:
$1,8 miljard operationele winst.
Dat is een swing van bijna:
$5 miljard.
Op aangepaste basis kwam de operationele winst zelfs uit op:
$2,8 miljard.
Het is precies het soort verbetering dat nodig was om de enorme koersstijging fundamenteel enigszins te onderbouwen.
Want een turnaround kan lang puur op verwachting stijgen.
Uiteindelijk moeten de cijfers volgen.
Nu beginnen die cijfers daadwerkelijk te bewegen.
Maar wacht: Intel verloor toch $11 miljard?
Ja.
En dit is belangrijk.
Intel rapporteerde onderaan de streep een GAAP-nettoverlies van maar liefst:
$11 miljard.
Op het eerste gezicht lijkt dat volledig haaks te staan op het turnaroundverhaal.
Maar vrijwel het volledige verschil kwam door een boekhoudkundige waarderingspost.
Intel moest ongeveer:
$12,5 miljard
aan niet-operationele mark-to-marketverliezen boeken op aandelen die gekoppeld zijn aan de overeenkomst met de Amerikaanse overheid.
Omdat het Intel-aandeel zelf zo hard is gestegen, nam de boekhoudkundige waarde van die verplichting enorm toe.
Paradoxaal genoeg werd Intel’s GAAP-resultaat dus zwaar negatief beïnvloed:
juist doordat het aandeel zo hard steeg.
Exclusief dergelijke posten verdiende Intel ongeveer:
$2,2 miljard.
Of:
$0,42 per aandeel.
Dat betekent niet dat beleggers GAAP-cijfers zomaar moeten negeren.
Maar in dit specifieke kwartaal geeft het nettoverlies van $11 miljard een behoorlijk vertekend beeld van de operationele prestaties.
Toch zit er nog een veel groter probleem
Vrije kasstroom.
Intel genereerde afgelopen kwartaal ongeveer:
$7 miljard operationele kasstroom.
Dat klinkt geweldig.
Maar na investeringen en betalingen rond de productiepartnerschappen kwam de aangepaste vrije kasstroom uit op ongeveer:
min $8,4 miljard.
Dat is gigantisch.
En precies daarom moet niemand denken dat Intel ineens een perfecte onderneming is geworden.
Chipfabrieken kosten enorme hoeveelheden geld.
Intel koopt geavanceerde apparatuur.
Breidt cleanrooms uit.
Investeert in substraten.
Investeert in nieuwe processen.
En probeert tegelijkertijd de achterstand op TSMC in te halen.
Dit blijft een kapitaalintensieve turnaround.
Extreem kapitaalintensief.
Intel kocht zelfs zijn eigen fabriek terug
Dat werd dit jaar opnieuw duidelijk.
Intel verkocht in 2024 een belang van 49% in zijn Ierse fabriek aan Apollo.
Dat leverde destijds dringend benodigd geld op.
Nu koopt Intel dat belang alweer terug.
Prijs:
$14,2 miljard.
Daarmee krijgt Intel opnieuw volledige controle over de fabriek in Leixlip.
Waarom nu?
Omdat de financiële positie volgens het bedrijf is verbeterd en de vraag naar processors voor AI-toepassingen aantrekt.
Daarbovenop investeert Intel nog eens:
€5 miljard
om de productiecapaciteit in Ierland verder uit te breiden.
Een onderneming die enkele jaren geleden juist delen van zijn fabrieken moest monetiseren om kapitaal vrij te maken, koopt die capaciteit nu terug.
Dat is een vrij krachtig signaal van hoeveel er veranderd is.
Maar het verhoogt ook opnieuw het risico.
Want Intel moet uiteindelijk voldoende rendement verdienen op al die miljarden.
Zelfs de onderdelen die Intel verkocht kunnen nog geld opleveren
Neem Altera.
Intel kocht dit bedrijf in 2015 voor ongeveer:
$16,7 miljard.
Jaren later werd duidelijk dat die overname niet had opgeleverd wat beleggers ervan verwachtten.
Intel verkocht daarom in 2025 een meerderheidsbelang.
Het behield:
49%.
Nu wordt Altera alweer voorbereid op een mogelijke beursgang.
Daarbij zou meer dan:
$2 miljard
kunnen worden opgehaald.
Intel heeft dus de operationele controle grotendeels afgestoten, kreeg miljarden cash binnen en behoudt tegelijkertijd bijna de helft van het mogelijke toekomstige opwaartse potentieel.
Dat past bij de nieuwe Intel-strategie.
Minder imperium bouwen.
Meer focus.
Dit is Lip-Bu Tan’s Intel
Intel heeft onder CEO Lip-Bu Tan hard ingegrepen.
Managementlagen zijn verdwenen.
Banen zijn geschrapt.
Projecten zijn stopgezet.
Productieplannen zijn aangepast.
Kapitaal wordt strenger toegewezen.
Niet iedere fabriek die ooit was aangekondigd wordt automatisch gebouwd.
Niet ieder technologieproject blijft bestaan omdat Intel het toevallig ooit begonnen is.
De onderneming probeert veel meer te functioneren als:
een gedisciplineerd technologiebedrijf
in plaats van een gigantische organisatie die overal tegelijkertijd aanwezig wil zijn.
Ook dat helpt verklaren waarom beleggers opnieuw bereid zijn een hogere waardering te betalen.
Maar na +233% is de makkelijke comeback voorbij
En hier verandert het verhaal.
Op $30 kun je zeggen:
“Misschien is Intel niet dood.”
Op $123 moet je iets heel anders bewijzen.
Met een beurswaarde van ruim:
$600 miljard
is Intel inmiddels helemaal geen goedkope contrarian bet meer.
De markt verwacht nu daadwerkelijk:
sterke omzetgroei;
hogere marges;
18A-succes;
externe foundryklanten;
groeiende AI-vraag;
en uiteindelijk veel betere vrije kasstroom.
Dat is een enorme hoeveelheid optimisme.
Intel hoeft vanaf hier dus niet alleen minder slecht te worden.
Intel moet goed worden.
Heel goed.
En TSMC blijft de olifant in de kamer
Intel Foundry kan groeien.
18A kan technologisch indrukwekkend zijn.
Maar TSMC heeft iets wat Intel nog moet bewijzen:
decennia aan vertrouwen van externe klanten.
Apple.
Nvidia.
AMD.
Qualcomm.
Broadcom.
En vele anderen bouwen hun belangrijkste producten rond TSMC’s productie-ecosysteem.
Ze weten wat ze krijgen.
Ze kennen de tools.
Ze kennen de yields.
Ze kennen de productieplanning.
Dat netwerk creëert een enorme voorsprong.
Intel kan niet simpelweg zeggen:
“Onze node is goed, kom maar.”
Een klant die een miljardenproduct ontwerpt, neemt enorme risico’s wanneer hij overstapt.
Intel moet daarom niet alleen goede technologie leveren.
Het moet jarenlang bewijzen dat het betrouwbaar kan produceren.
En AMD is ondertussen juist sterker dan ooit
Ook aan de productkant is de strijd allesbehalve gewonnen.
AMD passeerde deze maand voor het eerst:
$1 biljoen beurswaarde.
Het aandeel steeg in 2026 ongeveer:
185%.
AMD wint al jaren terrein bij serverprocessors en probeert tegelijkertijd Nvidia aan te vallen met complete AI-systemen.
Intel heeft dus niet één concurrent.
Het zit tussen:
Nvidia aan de AI-kant;
AMD bij CPU’s;
TSMC bij productie;
en steeds meer custom chips van hyperscalers.
Dat maakt Intel misschien wel één van de ingewikkeldste turnarounds op de beurs.
Het moet op meerdere fronten tegelijkertijd winnen.
Maar dat maakt +233% juist zo absurd
Zet het nog één keer naast elkaar.
Nvidia:
ongeveer +21% in 2026.
Intel:
ongeveer +233%.
AMD:
ongeveer +185%.
En ondertussen rapporteert Intel:
+25% omzetgroei.
+59% Data Center & AI.
+31% Foundry.
Een verbetering van de GAAP-brutomarge van:
27,5% naar 40,4%.
En een operationele swing van meer dan:
$4,9 miljard.
De comeback is dus niet volledig uit de lucht komen vallen.
Het lachertje van de chipsector is ineens de heetste turnaround
Dat is misschien wel het fascinerendste aan Intel.
Vrijwel alles wat beleggers jarenlang als zwakte zagen, kan onder de juiste omstandigheden ineens een voordeel worden.
De fabrieken?
Jarenlang een geldverslindend probleem.
Nu mogelijk strategische productiecapaciteit tijdens een wereldwijde AI-boom.
Xeon?
Jarenlang onder druk door AMD.
Nu opnieuw sterke vraag door AI-datacenters en inference.
De Amerikaanse productie?
Duurder dan Aziatische productie.
Maar geopolitiek steeds waardevoller.
Intel Foundry?
Jarenlang vooral een belofte.
Nu groeit de omzet met meer dan 30% terwijl 18A daadwerkelijk wordt opgeschaald.
En Nvidia?
De concurrent die Intel technologisch compleet vernederde.
Is inmiddels zelf voor miljarden dollars aandeelhouder.
De vraag is niet meer of Intel overleeft
Die discussie lijkt achterhaald.
De echte vraag is inmiddels veel groter.
Kan Intel opnieuw één van de dominante bedrijven van de wereldwijde chipindustrie worden?
Bij een koersstijging van 233% begint de beurs daar duidelijk op vooruit te lopen.
Dat maakt het aandeel ook gevaarlijker.
Wanneer 18A tegenvalt, externe klanten wegblijven of de AI-cyclus vertraagt, kan een groot deel van het optimisme snel verdwijnen.
Maar als Intel daadwerkelijk een geloofwaardig alternatief voor TSMC weet te bouwen terwijl zijn traditionele processorbusiness opnieuw groeit, verandert de hele chipindustrie.
En dan is misschien wel het meest ironische verhaal van 2026 compleet.
Iedereen keek naar Nvidia.
Iedereen praatte over AMD.
Intel werd jarenlang uitgelachen.
En juist Intel steeg dit jaar ruim elf keer zo hard als Nvidia.



